W dniach 26–28 marca 2026 roku przeżywaliśmy w naszej parafii rekolekcje wielkopostne, które poprowadził ks. Piotr Jarota. Hasłem tych dni skupienia były słowa: „Kościół, powołanie, przebaczenie” – i właśnie wokół tych trzech rzeczywistości koncentrowały się głoszone katechezy.
Kościół – wspólnota zbawienia
Pierwszy dzień rekolekcji poświęcony był tajemnicy Kościoła. Zostaliśmy zaproszeni do odkrycia na nowo, że Kościół nie jest jedynie instytucją, ale przede wszystkim wspólnotą, do której należymy przez chrzest. To w niej każdy ma swoje miejsce, odnajduje sens życia oraz doświadcza Bożej miłości.
Celem tej wspólnoty jest zbawienie – i każdy z nas jest do niego powołany.
Powołanie i modlitwa
Drugiego dnia rozważaliśmy temat powołania, szczególnie w kontekście modlitwy. Ks. Rekolekcjonista przypomniał, że nie da się realizować chrześcijańskiego powołania bez żywej relacji z Bogiem.
Modlitwa nie jest jedynie „zaliczeniem obowiązku”, lecz spotkaniem z Bogiem. Można odmówić wiele modlitw, a mimo to nie wejść w prawdziwą relację – jeśli zabraknie w niej serca i autentyczności.
Najdoskonalszą formą modlitwy pozostaje Eucharystia, a jej miejsce w naszym życiu jest często niewspółmiernie małe wobec tego, co oferuje – daru zbawienia.
Prorok Jonasz – droga od ucieczki do wierności
Rozważania zostały pogłębione poprzez przykład proroka Jonasza. Jego historia ukazuje człowieka, który początkowo ucieka od swojego powołania, lecz poprzez doświadczenie i modlitwę odkrywa je na nowo.
Jonasz, posłany do Niniwy, ostatecznie podejmuje misję – i wystarczy jeden dzień głoszenia, by całe miasto się nawróciło. To pokazuje, że Boże plany, choć wydają się trudne, prowadzą do dobra i przemiany serc.
Grzech, sumienie i nawrócenie
Ważnym tematem była również refleksja nad grzechem. Największym problemem człowieka nie jest sam grzech, lecz trwanie w nim i brak chęci zmiany.
Pan Bóg wyposażył nas w sumienie – wewnętrzny głos, który prowadzi ku dobru. Jednak sumienie wymaga formacji, a jego właściwe kształtowanie dokonuje się przede wszystkim przez modlitwę.
Brak modlitwy prowadzi do znieczulenia sumienia, które przestaje właściwie oceniać nasze czyny.
Boże Miłosierdzie – między winą a karą
Centralnym przesłaniem rekolekcji było odkrycie prawdy o Bożym Miłosierdziu. Bóg nie chce śmierci grzesznika, lecz jego nawrócenia.
Jak przypomina historia Jonasza, Boża sprawiedliwość różni się od ludzkiej – między winą a karą zawsze jest miejsce na miłosierdzie. Człowiek jednak musi chcieć z niego skorzystać.
W tym kontekście przywołane zostało również świadectwo świętych, przez których Pan Jezus przypominał światu o swoim miłosierdziu: Święta Faustyna Kowalska, Błogosławiony Michał Sopoćko oraz Jan Paweł II.
Nadzieja dla każdego
Na zakończenie rekolekcji zostaliśmy zaproszeni do spojrzenia na scenę z Golgoty – Jezusa i dwóch łotrów. Jeden z nich, zwracając się do Chrystusa, usłyszał obietnicę raju.
To wydarzenie przypomina, że Boże Miłosierdzie jest dostępne dla każdego – nawet w ostatniej chwili życia. Wystarczy szczere zwrócenie serca ku Bogu.